EDE - Aan het einde van de vorige eeuw was ik raadslid,
dikke enveloppen vielen op de mat, die sneed je open en lezen maar. Ik schreef
bijdragen, bracht die in de vergadering, stelde vragen, deed mee aan de
debatten, zwoegde op begrotingen en beleidsnota’s. In vakanties typte ik
initiatiefvoorstellen op een tekstverwerker.
Kortom veel werk, maar met plezier, vooral de variatie, je
eigen gemeente leren kennen en resultaat behalen was het leuke ervan. Punten
scoren op het college door een intelligente inbreng vanuit je partijprogramma,
dat was het doel. Op een dag liet een fractie zich ontvallen dat zij een
standpuntenbank hadden, waaraan een politieke mening getoetst kon worden.
Stellen wij wel het juiste voor? Ik moest er destijds om lachen, want je weet
toch wel waar je als politieke partij voor staat. Dat is in jaren door
voorgangers en partijprogramma’s opgebouwd en komt vanuit je opvattingen over
de samenleving, je mensbeeld en nog wel dieper.
Was dat lachen terecht toen. Was die bank al niet een
voorloper op AI, kunstmatige intelligentie op een primitieve manier. Misschien
wel primitief of simpel, maar niet kunstmatig realiseer ik me nu. Er stonden
echte standpunten van mensen van vlees en bloed in.
Ik moest aan deze standpuntenbank denken toen ik hoorde dat
in Tweede Kamer vragen en bijdragen via AI worden gedaan. Het werkt veel
sneller, zelf denken is niet meer nodig en je politiek medewerker hoeft niet
meer te typen. Binnen een minuut stuur je als hardwerkend kamerlid 80 vragen
naar de griffie. Benieuwd of daar echte mensen antwoord geven of dat AI-software
automatisch antwoord geeft.
Kunstmatige politiek, waarom niet? Ik had het er met een
vriend over. En die zei dat die 80 vragen ook van echte mensen komen, AI heeft
ze alleen voor je verzameld (net als die standpuntenbank destijds) en jij
stuurt je AI-agent, want zo heet dat, zelf aan. Zie het als een medewerker,
door je vragen gaat hij net als jou denken, dus door AI kun je als politicus
veel meer doen dan voorheen en kun je bijvoorbeeld meer campagne voeren,
werkbezoeken afleggen en in de media zijn.
Ik was er even stil van en dacht (nog zelf) dan dreun je in
de debatten en media de software bevindingen van je AI-agent op, je hoeft niks
meer te lezen. Klopt, zei mijn vriend, maar het betekent dat je dan zelf meer
boeken kunt lezen en sporten. Ik dacht nog even aan de acteurs die we in de
wereldpolitiek hebben, die oorlogen voeren, deals sluiten, rijk willen worden,
aan honger en klimaat.
En besloot op die avond maar even niet zelf te denken.
Door René Verhulst
burgemeester van Ede