Het besef van, maakt ons trots maar raakt ons ook diep

En zo kun je zomaar in een gesprek verwikkeld raken over een onderwerp waarvan je voor 2020 nog nooit gehoord had. Corona.

Column door juffrouw Raadgever

Wat heeft dat een invloed op ons leven gekregen dit afgelopen jaar. Met een druk op de knop van de afstandsbediening verstomd de stem op de TV. Inmiddels zijn er zoveel tafelgesprekken, zonder publiek, dat je er moe van wordt. En of je wilt of niet je blijft kijken. Hoeveel BN er ’s hebben we nu al aangehoord. Allemaal hebben ze een ‘idee’ over wat ons allemaal overkomt. We worden overspoeld met goede raadgevingen. Letterlijk onthouden doe ik het niet allemaal. Vanavond was één van de virologen aan het woord. Grote indruk maakte ze. Ze zei onder andere: “En denk nou niet dat we er zomaar weer vanaf zijn. We zullen er de rest van ons leven rekening mee moeten houden. We zijn met zijn allen met de neus op de feiten gedrukt. Het ‘zomaar’ met een hele groep bij elkaar komen zal vast in de toekomst een randje krijgen. Het randje van verantwoordelijkheid. We zullen ons ervan bewust moeten zijn, steeds weer, ben ik gezond? Zo gezond dat ik zeker weet dat niet een ander door mij besmet kan worden. Niet dat we daar eerder nooit over nadachten maar na nu zullen we ons nog veel bewuster moeten gedragen. Ja, handen wassen en nog eens handen wassen. Loop je te snotteren denk dan niet dat je een doorzetten bent als je gewoon doorwerkt. Dat ben je niet. Je bent onverantwoordelijk bezig. Of we ons dat wel goed in de oren willen knopen. En nog eens,je bent niet stoerals je ziek bent en toch doorwerkt. Sorry bazen en projectleiders, het is onverantwoord om de gezondheid van je werknemers niet serieus te nemen. We hebben dit jaar wel gezien wat er gebeurt als je ondanks alles je geplande activiteiten doorzet. Je besmet een ander. Dit keer met een bacterie die voor heel veel mensen het einde van hun leven betekende. Hoeveel verdriet er door de hele wereld gaat is ongekend. Heel veel duizenden stoelen zijn leeg deze feestdagen. Dit hadden we toch niet kunnen bedenken. Mensen, waarvan we dachten dat ze heel gezond waren, ze waren immers nooit ziek en altijd aanwezig, hebben toch deze ziekte niet overleefd, vreselijk.”

We kijken elkaar aan. Elke keer komt het besef van gevaar voor eigen leven binnen. Maar ook dat door deze Lock-down nog meer bedrijven het loodje zullen leggen. Een intelligente Lock-down zou nu geen effect meer hebben. Dus vijf weken gaat bijna alles dicht. Wat blijft erover van het na de oorlog door ons zo toch wel rijk opgebouwde landje. De landen om ons heen schuiven ver naar de achtergrond. Tuurlijk zij spelen ook een grote rol in onze economie. Maar nu even alleen, wij. Hoe gaat het straks als alles weer beetje bij beetje opgestart kan worden? Kan de financiële hulp van de regering de kleinere bedrijven weer in het ‘zadel’ helpen? Wij realiseren ons dat die gigantische staatsrekening toch maar mooi door ons eigen volk, de generatie die in en na de oorlog geboren zijn en door een goed regeringsbeleid bij elkaar gesprokkeld is. Na de oorlog was het land bijna leeg en uitgeknepen. Gelukkig de Nederlander niet. Die heeft de schouders er weer ondergezet en is aan de slag gegaan. Dat besef van, maakt ons trots maar raakt ons ook diep. Alles waar je nu naar kijkt hebben we met zijn allen opgebouwd. Door al heel jong hard te werken en te leren. Wat hebben we gemopperd en geklaagd over allerlei verhogingen van belastingen en inhoudingen van subsidies. Het was echt niet leuk meer. Nu blijkt dat het nodig was. Nu kan er aan alle kanten bijgesprongen worden. Wel moeten we erop vertrouwen dat het ook eerlijk gebeurt.

Tegenover mij hoor ik een diepe zucht. Ik merk dat het voorzichtig zijn, nu al maanden nadenken over wel of niet ergens naar toegaan, merkbaar de spontane en vrolijke aard van mijn maatje beïnvloed. En dat het niet alleen ons treft hoef ik u niet te vertellen. De hele wereld staat in de ‘stand’ van OPLETTEN. Allemaal hopen we op een werkend entstof die ons zal beschermen. Ervoor zal zorgen dat de ziekenhuizen en verzorgingshuizen weer ‘gewoon’ hun werk kunnen doen. Zij die daar werken staan met de neus op zoveel leed. Daar moet een einde aankomen en daar kunnen we allemaal aan meehelpen.

Ja, helaas eindig ik dit jaar wel erg serieus. Oorzaak corona. Ook ik kan er niet omheen. Voor al mijn trouwe lezers, een heel goed 2021 toegewenst. Vooral gezond. Pas goed op jezelf. Blijf verantwoordelijk.

Met vriendelijke groet juffrouw Raadgever

Inschrijven voor de nieuwsbrief van EdeNieuws

Schrijf je in voor de nieuwsbrief van Ede.Nieuws.nl. Jouw vertrouwde bron voor het laatste landelijke nieuws en gebeurtenissen uit jouw regio.

Abonneren