Iftar in Moskee Al Mouahidin: Een warm bad

De ramadan is veel meer dan alleen vasten. Het is één van de pilaren van de Islam. De heilige maand staat in teken van in contact staan met God en vormt een weerspiegeling van jezelf. Deze spirituele tocht is zwaarder dan niet eten. Het vasten draagt eraan bij dat er geen afleiding is tijdens dit proces. In dit stuk lees je over mijn dag in de moskee en hoe het was om aan te mogen schuiven bij de iftar (De maaltijd na zonsondergang).

Door Kasper Mulder

De lente laat zich eindelijk eens zien. Het regenen is voor de verandering gestopt en Bilal staat bij Ede-Wageningen in het zonnetje op mij te wachten. ‘’Goed dat je er bent, stap in’’, zegt Bilal ‘’Zullen we beginnen met een kleine rondleiding? Dan kan je daarna naar het gebed kijken.’’ Eenmaal aangekomen valt het op dat iedereen elkaar groet. ‘’Salam aleikum’’, opgevolgd met een hand en een warme glimlach.

Na even gepraat te hebben, galmt de oproep tot gebed door de moskee en dat betekent dat over tien minuten de imam het gebed gaat leiden. De gebedsruimte stroomt al aardig vol en voor de gebedsruimte praat men nog met elkaar. Iets voor 17.30 begint het gebed. Hier en daar haasten een aantal laatkomers zich stilletjes op sokken naar hun broeders om aan te sluiten. Het is een prachtig aanzicht. Jong, oud, groot en klein. Schouder aan schouder en verbroederend met elkaar. Er heerst rust in de gebedsruimte. Het lentelicht valt door de ramen naar binnen en iedereen volgt de imam. Staan, knielen, staan. Zo gaat dat door. Je hoort het gefluister van de mensen die het gebed zachtjes meedoen. Wanneer het gebed is afgelopen groeten mensen elkaar opnieuw. Die samenhorigheid zie je de hele dag.

Na het gebed lopen Bilal en Ayoub glimlachend naar mij toe om te vragen wat ik ervan vond. ‘’Ik ga beneden in de kantine helpen. Ayoub helpt je nu verder en dan zie ik je zo weer.’’ Uren ben ik in gesprek met Ayoub. Hij laat de volledige moskee zien en vertelt in hand en gebaar over de Islam. De passie druipt ervan af en er is geen enkel moment dat je hem erop kan betrappen dat hij niet van oor tot oor glimacht wanneer hij over zijn geloof praat.

Even later doe ik samen met Mourad en Bilal een blokje om. De avond is bijna gevallen en een oranje gloed domineert de lucht boven Ede. ‘’Ramadan is een prachtige maand.’’, zegt Mourad stralend. Eenmaal terug in de moskee wordt er omgeroepen dat de vast gebroken mag worden. De eerste slokken water en dadels worden genuttigd. Eerst volgt er nog een gebed voordat iedereen zich aan de gedekte tafels nestelt. Zo ook de pasbekeerde Tygo. Met zijn Defensieshirtje nog aan sluit hij direct vanuit zijn tweeweekse-oefening in Duitsland zich aan bij de rest. ‘’De Islam is meer dan geloven, het is echt een familie.’’, aldus Tygo.

Nadat ik een dag heb bijgewoond in de moskee en hun broederschap van dichtbij heb gezien, kan ik die woorden van Tygo niet ontkennen. Zelden heb ik me ergens zo welkom gevoeld. Een dag in de moskee is als in een warm bad stappen na een regenachtige herfstdag. Als een aai over je bol van je moeder. In de moskee kijk je naar mensen om, zoals zij dat ook bij jou doen. Die connectie zien en voelen, dat kan ik iedereen aanraden. Ongeacht wat je wel of juist niet geloofd.

Geschreven door: Kasper Mulder

Student CHE