Volgende keer bedenk ik me nog wel twee keer voor ik er weer aan begin

Het heeft een tijdje geduurd voor ik aan de functies op mijn nul zes telefoon gewend was. Herkenbaar? Iets waar ik dan ook een gruwelijke hekel aan heb is dat er aangekondigd wordt dat ik aan een nieuwe toe ben.

Inmiddels heb ik al de tweede herinnering binnen. Alles in mij heeft tot nu toe gezegd ; doe het niet. Maar nu heb ik me toch over laten halen die nieuwe telefoon met het up to date programma, te bestellen. Volgens verschillende personen in mijn omgeving moet het eigenlijk een fluitje van een cent zijn. Dus ben ik om. Het moet via mijn PC en tot mijn vreugde vind ik snel de site die ik volgens mijn raadgevers hebben moet. Keurig vul ik al mijn gegevens in die ik netjes gesorteerd naast me heb liggen. Ja ik ben op alles voorbereid. Kom maar op. En het lukt. Voor het eerst lukt het in één keer. En dan.. of ik even een kleur wil uitkiezen. Kleur 1…… uitverkocht. Helaas. Kleur 2 …. Niet voorradig. Wel balen. Uiteindelijk wordt het een roze, jawel, een roze. Niet omdat ik zo graag een roze wil maar omdat deze beschikbaar is. Nu blijkt ook dat ik gelijk maar even mijn abonnement moet aanpassen. Als ik het doe heb ik weer verschillende voordelen en het zal me een flinke besparing op leveren. Ondanks ik het helemaal niet van plan was stem ik toe. Kijk dit is nu precies een van de redenen waarom ik het uitstel om te wisselen van telefoon. Volgens mij ben ik niet de enige. Tegen het scherm roep ik: ”en nu is het klaar.. punt. Ik wil een nieuwe telefoon en niet al jullie aanbiedingen. “ Op mijn roep komt mijn vriendje me helpen en dan is het zo klaar. Hoe doet hij dat??? Eenvoudig zegt hij, je hoeft niet op alles in te gaan. Gewoon op volgende klikken. Makkelijk zat. Even later krijg ik via mijn mailbox een bericht dat mijn bestelling in behandeling is genomen en dat ik via mijn mail op de hoogte gehouden wordt van de verzending en het verdere verloop.

Misschien had het een paraaf moeten zijn

Nog geen dag later krijg ik een mailtje dat mijn pakketje onderweg is en dat ik het de volgende dag kan verwachten tussen elf uur dertig en vijftien uur dertig. Ik moet zelf thuis zijn want een handtekening van de aanvrager is gewenst. Als ik de volgende dag mijn mailbox open zie ik tot mijn grote vreugde dat het pakje onderweg is. Op een oranje lijntje staat een bestelbusje halverwege wat betekend dat er vorderingen in vervoer worden gemaakt. Leve de vooruitgang in de digitale technologie. Precies tienminuten voor het verstrijken van het ultimatum wordt er op mijn deurbel gedrukt. En jawel hoor mijn pakketje wordt bezorgd. Een vriendelijke postbezorger vraagt of ik de bewuste persoon ben die op de sticker van de adressering staat. Mijn naam is voor hem een probleem. Een poging om hem uit te spreken draait uit op een mislukking. Nu ben ik dat gewent dus help hem even. Opgelucht knikt hij, ja , die bedoel ik. Dan duwt hij mij een soort pinapparaat onder de neus. Wilt u even tekenen dan is dit pakketje van u. Hij wijst op een opgelicht vakje van zo’n drie bij vier centimeter. Ik vraag waarmee. Kijk zegt hij, daar moet je met je vinger op ‘schrijven’. Sorry maar ik doe dit niet dagelijks en schat in dat dit vakje lang niet toereikend is voor mijn handtekening. Geen .! Toe maar moedigt hij me nog eens aan. Dus start ik moedig met het schrijven van mijn naam met de wijsvinger. Ik krijg gelijk. Een volledige handtekening? Vergeet het maar. Ik ben vier letters ver als de man het apparaatje uit mijn handen trekt. Genoeg zegt hij. Triomfantelijk overhandigd hij me het pakketje en draait op zijn hakken richting de uitgang van het looppad. Ontevreden over mijn gekrabbel, ik had beter een paraaf kunnen zetten, roep ik naar zijn rug: ”Maar je kunt van mijn gekrabbel nog niet eens vierletters ontcijferen”. Dan zie ik dat hij zijn schouders ophaalt. Zoiets van boeien. Verbaast kijk ik hem na. Hij heeft me net een pakketje met de waarde van een leuk bedrag in de handen geduwd.

Deze keer kan ik het zelf

Snel pak ik de telefoon uit en lees vluchtig de instructies door. Mijn oude telefoon is al helemaal opgeladen en deze leg ik voor de zekerheid ook maar aan het snoertje. Vol is vol. De instructie schrijft dat het mogelijk is om alle gegevens van de oude telefoon zo over te kunnen zetten op de nieuwe. Nu ik ben benieuwd. Vol goede moed begin ik maar algauw snap ik er al niets meer van. Ondanks dat ik alles goed heb voorbereid kom ik tot de conclusie dat dit iets is voor iemand met ervaring. Dit wordt niets.

Dus heb ik de hulptroepen maar weer ingeschakeld.

Inmiddels zijn we vier uren verder. Na wat pogingen zonder resultaat is het eindelijk gelukt om de wisseling te starten. De ene telefoon geeft keurig al mijn contacten, foto’s en telefoonnummers door aan de andere. Dankzij het doorzetten van de man achter de knopjes. Na nog wat handelingen is de nieuwe roze telefoon gebruiksklaar. En ik ben er super blij mee. Of ik over een poosje weer wissel??? Ik denk het niet. Wat een gedoe. Wat mij betreft bedenk je nog maar eens een keer als je een nieuwe telefoon wilt aanschaffen en je bent niet zo handig in het overzetten.

Met vriendelijke groet juffrouw Raadgever