Verwen jezelf ook eens met een bloemetje

Column door juffrouw Raadgever

We spreken elkaar als we in de rij staan bij één van de bloemenwinkels van het dorp. Ze moet al een tiental minuten achter mij hebben gestaan, hoe stom kan het zijn, als onze blikken elkaar ontmoeten in de spiegeling van de winkelruit. Vaag zag ik iets bekends, dat wel, maar ik kon het echt niet thuis brengen. Haar haar met speldjes op gestoken en zeker niet de diepbruine kleur die ik van haar gewend ben. Het mondkapje met de print van een oerwoud had ik nu ook weer niet met haar gecombineerd. Toen ze begon te praten viel bij mij het kwartje. Als ik mij omdraai zegt ze: “Zie je wel ik dacht het al dat jij het was. Dan vertel ik haar dat ik haar niet met opgestoken haar had verwacht en zeker niet in die kleur. Ze reageert trots:” Ik heb er zelf een huis, tuin en keukenkleurtje in gesmeerd. Is volgens mij wel gelukt vind je niet. Jij hebt geen last van uitgroei en je haar heb je altijd al opgestoken. Maar dat mondkapje van de stof van rode zakdoeken deed me twijfelen of je het wel echt was. We zien er allebei niet uit, vind je ook niet?” En ja ze heeft gelijk. Ik vertel haar dat de mondkapjesplicht mij baldadig heeft gemaakt en eigenlijk ook wat opstandig. Ik wilde per se niet met de grote massa mee gaan om, óf een tijgerprint óf een zwart kapje te dragen. Nee ik wil weer iets wat een ander niet heeft en ben dus achter de naaimachine gaan zitten en heb al mijn rode en blauwe boerenzakdoeken met wit linnen gevoerd en er mondkapjes van gemaakt. Je kunt het met me eens zijn of niet ik vond het wel origineel. Even anders dan anderen. Ja, het ziet er niet uit dat ben ik met haar eens. Maar kom Kees het is hopelijk maar tijdelijk.

Ze vertelt me dat ze de hele morgen al bezig is met het afwerken van haar lijst van winkels. Het is een hele organisatie om de niet essentiële boodschappen gedaan te krijgen. Gisteren heeft ze per winkel lijstjes gemaakt en deze gebeld om afspraken te maken. Het moest ook dat de tijden allemaal op elkaar afgestemd waren. Ze moest er niet aan denken steeds heen en weer te moeten rijden. Het is echt niet leuk hoor, verzekerd ze me. Ze was er nu al achter gekomen dat ze in een van de winkels gauw nog een paar T-shirts, in een verkeerde maat, uit een bak had gegrist en op de toonbank had gegooid om af te rekenen. Daar schiet je dus ook niets mee op. Het winkelen is een hele haastklus geworden. En bij de vorige winkel ging het al helemaal mis klaagt ze: “Als ik eenmaal binnen ben krijg ik een gevoel van haast. Wetend dat er buiten nog een hele rij dames staat te wachten. En mijn volgende afspraak in de winkel verderop over twintig minuten gepland staat. Op mijn lijstje staan nogal wat producten. De voorraad thuis is op. De meeste flacons hebben nog een bodempje om te gebruiken. Wat er met de winkel gebeurd is weet ik niet maar ik loop maar rondjes en ik vind niet wat ik moet hebben. Het lijkt of alles verplaatst is. Maar goed, ik ben dan ook al zeker een halfjaar hier niet binnen geweest. De echt nodige dingen lieten we met de boodschappen mee komen uit de supermarkt. Gelukkig weet ik één van de medewerkers te strikken om mij te helpen snel het lijstje af te werken. Het is zo niet leuk. Voor mijn gevoel heb ik niet de gelegenheid om rustig even wat artikelen met elkaar te vergelijken en een keuze te maken. Het voelt als; doe je ding en wegwezen. Of ligt dat nu aan mij. Na een kwartier sta ik met een tas vol artikelen weer buiten. Dat dan weer wel. Maar een beetje lol beleven aan het uitzoeken ervan heb ik echt niet ervaren. Zo jammer. Zeker ook omdat ik mijn bankrekening even met een flink bedrag heb zien zakken. Daar had ik meer plezier van willen hebben.” Achter me hoor ik haar tot slot verzuchten:” Wat zal ik blij zijn als we weer eens gewoon kunnen shoppen. Zonder afspraak, zonder mondkapje en met plezier.” Langzaam is de rij korter geworden en ben ik aan de beurt om naar binnen te mogen. Ik heb me voorgenomen me niet te laten haasten. Ik ga toch echt even mijn tijd nemen om een paar flinke bossen met gekleurde bloemen uit te zoeken. Ik raad haar aan om hetzelfde te doen. Puur om jezelf een beetje te verwennen. Als straks de bloemen op de vazen staan kan ik er weer even tegen, denk ik.

Met vriendelijke groet juffrouw Raadgever