Geen pilletje

Iemand vertelt; Het is al weer een tijd geleden dat hij met een vriend, regelmatig wandelde. Net als je denkt dit wil ik volhouden tot ik niet meer kan. Komt er een kink in de kabel en is het einde verhaal. Zijn vriend was verhuisd. Dan moet je op zoek naar een nieuwe uitdaging. Een nieuw ritme. Ja, dat heeft hij nodig. Een vast moment in de week, anders komt er niets van terecht.

Het heeft wel even geduurd voordat dat besef bij hem ‘geland’ was. Al een half jaar ligt dus zijn ritme plat en kreeg hij steeds meer klachten. Zijn besluit om eens bij de huisarts te gaan praten was heel anders uitgepakt dan hij had verwacht. Na een gesprek van amper tienminuten had hij weer op straat gestaan. Zonder een pilletje maar met de raad zelf aan de slag te gaan met de conditie. Sporten zou de oplossing zijn. Naast zijn werk heeft hij dus meer beweging nodig. Niet om een strak lijf te krijgen maar om zijn energie op te vijzelen. Het stil zitten had hem geen goed gedaan. Een pilletje zou niet helpen.

Het idee om tussen al die fanatieke mensen met een mentaliteit van ‘zie mij nou in een strak flitsend trainingspak,’ te moeten staan trekt hem helemaal niet. Dus sinds een paar weken heeft hij zich aangesloten bij een groep van mannen en vrouwen in het zwembad. Nee geen baantjes trekken. Oefeningen in het warme water. Eerst had hij gedacht. Mij niet gezien. Toen een kennis hem had gebeld met het voorstel hem op te komen halen, had hij zich laten overhalen om eens te gaan kijken. Hij had geen idee gehad wat het nou precies inhield. De eerste keer was het een gratis kijk les. Nu, achteraf is hij blij dat hij gegaan is en dat het idee om naar een sportschool te moeten niet meer ter sprake komt. Gisteren is hij voor het laatst bij de huisarts geweest. De wetenschap dat het goed voor het lichaam is om te bewegen hoeft ze hem niet meer uit te leggen. Hij is ervaringsdeskundig inmiddels. Zijn energie komt langzaam weer terug en het contact met de nieuwe groep mensen ervaart hij als prettig. Dat de huisarts hem een duwtje in de goede richting heeft gegeven in plaats van met een pilletje naar huis te sturen kan hij wel waarderen.

En zo maak je nog eens wat mee. De afgelopen keer waren ze net halverwege de oefeningen toen het gebeurde. Ineens ging er ergens in het gebouw een alarmbel af. Ineens ontpopt de badjuffrouw zich als een BHV’ er en worden ze allemaal verzocht het water te verlaten. Ze moeten bij elkaar in een groep langs de kant gaan staan. Niemand mag de hal verlaten. Wat gemopper, maar iedereen gehoorzaamd. Onder de woorden: ”Ik ga kijken wat er aan de hand is, ben zo terug,” verlaat ze de ruimte. De groep achterlatend onder de hoede van een van de andere badmeesters die snel aankomt lopen. Hij vertelt hen dat het voor hun eigen veiligheid is dat iedereen bij de groep blijft. Zo kunnen ze, als er echt iets is, gezamenlijk door een zijdeur het pand verlaten. Daar staan ze dan. Allemaal in zwemkleding en op de snel opgezochte slippers. Niet iedereen heeft een badhanddoek mee naar binnen gebracht. Iets om over na te denken voor een volgende keer. Het zal je gebeuren dat je naar buiten moet zonder iets om je heen. Zo uit het warme water. Je moet er niet aan denken. Dan komt de badjuffrouw terug. “Loos alarm” zegt ze triomfantelijk. U mag weer het water in. Na de les wordt er nog even over nagepraat. Iedereen is het er over eens blij te zijn dat het niets was. Maar stel je voor dat het wel een echt alarm was. Het was best wel even schrikken. De badjuffrouw legt hen uit dat er iets met een controle was en dat ze het maar moeten zien als een oefening. Op zich natuurlijk helemaal niet verkeerd. Nu weten ze tenminste dat het wel zo handig is om een grote badhanddoek of badjas mee te nemen naar binnen. Reken maar dat de volgende zwemles iedereen een tas met de direct nodige spullen langs de kant zet. Je weet maar nooit.

Met vriendelijke groet juffrouw Raadgever