Duurzaamheid

Zeven verhuizingen heeft ze overleefd. Haar ogen glimmen van plezier terwijl ze verteld. We hebben het over hoelang een kleding stuk wel mee kan. Dit tegen het licht van duurzaamheid

Haar onverslijtbare kledingstuk. En het is een zij. Hoe vaak heeft ze haar al in de handen gehad omdat ze afstand van haar wilde doen? Steeds komt ze er maar niet toe om haar in de kledingzak achter te laten. O, ja ze heeft er al een paar keer ingezeten maar op het laatste moment had ze haar toch weer ‘gered’. Zeven verhuizingen heeft ze zo al overleefd. Wat is dat toch. Haar ogen glimmen van plezier terwijl ze verteld. De mevrouw ontmoet ik tijdens het koffie drinken in het buurthuis. We hebben het over hoelang een kleding stuk wel mee kan. Dit tegen het licht van duurzaamheid. “Zo’n veertig jaar geleden heb ik haar gekocht ,” vertelt ze. “Ze was prachtig. En dat is ze nog steeds, ondanks de hier en daar zichtbare slijtages van het dragen. Thuis in de kast hangt ze, mijn onverslijtbare kledingstuk. Jaren lang is ze al mijn trouwe warmte gever. Korenblauw met vlindermouwen met op de rug bladeren van suède de nerven geborduurde met glimmende zijde. Duur, ja dat was ze zeker. Nu blijkt ; ze was het meer dan waard.”

Bijna driehonderd steken op één pen is een hele toer

“Natuurlijk het nieuwe is er allang af. Maar de wol houd het nog goed. Veel heb ik haar gedragen, en nog. Veel complimenten heb ik over haar gehad. Ze was mooi en ze bleef mooi. Ze past bij mij. Misschien heb jij ook wel zo’n trui, vest of jas. Onafscheidelijk. Het aller bijzonderste is nog wel dat ze niet uit de tijd lijkt de gaan. Welke trend er ook over de catwalk gaat mijn vest kan er zo overheen aan getrokken worden. Niks vlag op een modderschuit. Het enige waar je misschien even rekening mee moet houden is de kleur. Alhoewel. Tegenwoordig kan alles. Moest je jaren geleden niet proberen; een blauw vest op een groene rok of broek. ”Dat vloekt” werd er toen gezegd. Maar nu. Prima!. Toch is ze wel een paar keer gedegradeerd tot huisvest, ochtendvest en of werkvest. Maar ze is gewoon niet kapot te krijgen en na een fris wasbeurtje in een lauw sopje op de hand ziet ze er weer uit als nieuw. Dan vraag ik haar of ze het vest nog steeds draagt. Ze glimlacht en vertelt verder: ”Toen ze weer gedegradeerd was als huisvest heb ik de moed opgepakt en ben steken en toeren gaan tellen. Heb een patroon getekend en uitgeschreven en ben met zwarte wol aan de slag gegaan. Met bijna driehonderd steken op één pen een hele toer. Ze moest namelijk aan een stuk dwars gebreid worden. Van de rechtermouw tot aan de pols van de linkermouw. Rondom een aan één stuk gebreide dubbele boord. Die ook apart om de polsen werd aangezet. Zelfs de bladeren op de rug van verschillende gedroogde eikenbladeren uit het bos, nagetekend op zacht leer en verdeeld over het rugpand, met een siersteek vastgenaaid. De nerven zijn geborduurd en verfraaid met hier en daar een waterdruppel van kraaltjes. Een feest om te doen. En toen was de zwarte af. Schrik niet ik heb haar weg gegeven. De vervanger van het korenblauwe exemplaar. Ze wás het gewoon niet. En zij, de blauwe, liet zich niet vervangen. Ze is er nog steeds en ja, ik draag haar nog regelmatig. Inmiddels zijn er nog een zwarte en een witte gemaakt en genieten nu dus nog drie dames van een hoop ik onverslijtbaar kledingstuk. Volgens zeggen net zo onafscheidelijk.”

Ze zal niet door mij uit de kast verwijdert worden

Mijn tafel genoot zit helemaal in haar verhaal en vertelt enthousiast verder;” En weer heeft ze de kledingzak overleefd. Nu voorgoed. Plechtig heb ik beloofd dat ook wanneer ze niet meer gedragen wordt, in de kast blijft hangen. Ze zal door mij nóóit uit de kast verwijdert worden voor in een kledingzak. Misschien wil ik haar wel dragen op mijn laatste reis. Vorige week heb ik haar boorden rond de polsen en het gat in een van de naden weer netjes gemaakt. Er hingen wat draadjes los die ik voorzichtig weer heb vastgezet. Dit is zo gezegd: een kledingstuk waar je in kunt wonen. Een leven lang. Mijn korenblauwe gebreide vest met vlindermouwen. Om heerlijk in weg te kruipen op een koele zomeravond, in de herfst als het buiten waait en regent en ’s winters als het echt koud is buiten. Bijvoorbeeld over je pyjama op j vrije zaterdag en in de lente tijdens een wandeling met de hond als het buiten net te koud is om zonder jas te lopen. Zo’n vest gun ik iedereen in alle jaargetijden.” Besluit ze haar verhaal. Nou daar heb ik niets aan toe te voegen.

Met vriendelijke groet juffrouw Raadgever